Bolonia, za sprawą przemysłu lekkiego i komputerowego, doczekała się lepszych czasów. Pełne starych ceglanych pałaców i otoczonych portykami skwerów miasto, dawniej było znane głównie z wykwintnej, najbardziej urozmaiconej w kraju kuchni, a także z sympatii politycznych. fontanna Neptuna, w tle pałac króla Enzo „Czerwona Bolonia” podczas II wojny światowej stanowiła ośrodek ruchu oporu, a po jej zakończeniu ostoję i duchowe centrum włoskiej partii komunistycznej. Właśnie tutaj w 1980 r. ugrupowania faszystowskie wysadziły w powietrze dworzec kolejowy, co było najbardziej brutalnym aktem terroru w powojennych Włoszech.

Pokryty szkłem ślad po wybuchu na ścianie dworca upamiętnia tragedię, w której zginęły 84 osoby. Jednak w 1998 r. nawet Bolonia przyłączyła się do ogólnonarodowego zwrotu w kierunku prawicy. Wyborcy, zawiedzeni brakiem pomysłów lewicy na rozwiązanie problemów z przestępczością i narkotykami, opowiedzieli się za prawą stroną sceny politycznej. Obserwatorzy donoszą o pogorszeniu politycznych nastrojów, co przejawia się mniej przychylnym nastawieniem wielu bolończyków do przyjezdnych i chętniejszym zrzucaniem winy za kłopoty na emigrantów.

Tekst pochodzi z serwisu: http://www.przewodnik.onet.pl